Καλοκαίρι 2010

Εχάζεψα να θωρώ τον τοίχο. Εν ξέρω για πόση ώρα αφαιρέθηκα. Εκόλλησα το κεφάλι μου στο ακουμπηστήρι της καρέκλας τζιαι άπλωσα τα πόδια μου κάτω που το γραφείο, ανάμεσα στα σύρματα του υπολογιστή. Όπως τον κατάδικο που του δείννουν την μάππα πας τα πόθκια τζιαι εν μπορεί να κινηθεί, μόνο που στα πόθκια μου εμένα έσιει μπλεγμένα σύρματα της οθόνης τζιαι εξτένσιον του πολύπριζου.

Νιώθω σαν ένα κομμάτι άμορφου, ακανόνιστου υλικού που το εξαπωλήσαν που ψιλά τζιαι έππεσε με ένα πολλά άτσαλο τρόπο πάνω στην πλαστική καρέκλα του γραφείου. Προσπαθώ να νιώσω άνετα, αλλά εν μπορώ.

Εγύρισα το βλέμμα προς το τηλέφωνο, 4 χαμένες κλήσεις λαλεί. «Εν θα σε ρωτήσω ποιος ήταν!» είπα του που μέσα μου τζιαι εδύκλισα αλλού.

Τίκκι, τόκκο τα σιέρκα του συναδέλφου πάνω στο πληκτρολόγιο του.  Ο ρυθμός του γραφείου. Πλήκτρα, κουμπία τζιαι ο υπόκωφος θόρυβος της τουρπίνας του έαρκοντισιον. Το σάουντρακ της μέρας μου.

Εσηκώθηκα που την καρέκλα τζιαι άνοιξα την πόρτα της τζαμαρίας για να φκώ έξω.

Σάννα περπατάς μέσα σε φούρνο. Η διαφορά στην θερμοκρασία εν αισθητή.

Έκλεισα τα μάτια μου τζιαι ένιωσα τα βλέφαρα μου να δρώννουν. Άνοιξα το στόμα μου τζιαι αντικατέστησα τον κρύο αέρα του γραφείου με τον βραστό της ατμόσφαιρας έξω. Η πυρά ένωσε τα σιείλη της με τα δικά μου, τζιαι έβαλε την γλώσσα της στο στόμα μου. Σάννα τζιαι εφίλησε με γλυκά, παθιασμένα ο ουρανός. Η μέρα αγκάλιασε με τζιαι τα σιέρκα της βραστά, απαλά, αόρατα αρκέψαν να χαιδεύκουν το κορμί μου.

Καλοκαίρι.

Απέναντι μου ένα χωράφι καμένο που τον ήλιο. Τα χόρτα ξερά, κίτρινα τζιαι το χώμα καφέ ανοιχτό, όπως το δέρμα της καμήλας. Ένας κάττος κάθετε στην σκιά μια πολυκατοικίας.

Θυμούμαι τα γόνατα μου άσπρα, σκονισμένα τζιαι τα σιέρκα μου να μπήουνται, να πληγώνουν την γή. Το ζεστό χώμα, τα μεσημέρκα του καλοτζιερκού που εκλείαν τα σχολεία. Πριν να αρχίσω να φοούμε το χώμα. Που εγυρέφκα οσιο να κάτσω που κάτω να γλυτώσω που τον λάλλαρο.

Η γιαγιά μου να φωνάζει να μπώ σπίτι, ότι εννα μου φατσίσει ο ήλιος πας την κκελλέ τζιαι εννα λυποθημήσω. Τζιαι εγώ, να κάθουμε κάτω που την ακακία, στην κορυφή της καφκάλλας, να ακούω τον ζίζηρο να τραουδά τζιαι να σύρνω πέτρες στον γκρεμμό.

Ο ζίζηρος, που γεμώνει τον αέρα το καλοτζιέρι. Εστίασα την προσοχή μου στο μονότονο τραούδι του τζιαι ηρέμησα. Για πέντε λεπτά ούλλες μου αισθήσεις ήταν σε ένα χωράφι στην γειτονιά που εμεγάλωσα. Εδραπέτευσα που το μπαλκόνι του γραφείου.

Η φύση γυρώ μου να μου λαλεί «Αγαπώ σε» τζιαι εγώ δαμέ, διμμένος σε χρονοδιαγράμματα τζιαι αρχεία του υπολογιστή. Θέλω να σταθώ στο πεζούλι τζιαι να ανοίξω τα σιέρκα μου να ππέσω στην αγκαλία του καιρού. Να κουρνιάσω στην ζεστασιά του, άνενοιας, χωρίς προβλήματα τζιαι προθεσμίες.

Χριστέ μου, πόσο όμορφος εν ο ήλιος το καλοκαίρι. Πόσο οικίος είναι τζιαι πόσο άπιαστος φαίνεται έτσι ώρες.

Νιώθω σαν το παπαγαλούι που το αφήνουν νάκκο έξω που το κλουβί του τζιαι νιώθει ελεύθερο για λλίο. Ώσπου να τραβήσουν το σιοινί τζιαι να το χώσουν μέσα πάλε, να τραουδά για να ικανοποιεί τους ιδιοκτήτες του.

Κάποτε οι εποχές αλλάζαν πάνω μου. Αλλάζα εγώ, άλλαζα ούλλος. Εγίνουμουν καλοτζιαίρι, σιειμώνας, βροσίη, χώμα, νερό κρυό, βραστό, δρώμα τζιαι αέρας. Ελευθερία.

Τωρά απλά αλλάζω μπάκραουντ στο κομπιούτερ. Τζιαι θωρώ τους αριθμούς του ημερολογίου να προχωρούν. Σκλάβος, του συστήματος. Σκλάβος, του εαυτού μου.

Άνοιξα τες παλάμες μου να νιώσω την ζέστη του γρανίτη πιο έντονα. Ένιωσα την πρώτη σταγόνα ιδρώτα να κατατρακυλά που τον λαιμό μου, μέσα που το πουκάμισο, να περνά που το στήθος μου τζιαι να κατευθήνεται προς την κοιλιά μου. Σαν ένα κρυό, δροσιστικό φίδι που ξυπνά ούλλες μου τες αισθήσεις.

Πόσοι μισθοί εννα μου ξωφλήσουν τα καλοκαίρια που χάννω. Πόσα λεφτά γοράζουν τα παιχνίθκια που χάννω στο χώμα, στην θάλασσα. Την ηρεμία, την ξεγνοιασιά, την αυτάρκεια. Πουλιέται έτσι μέρα; Εγώ γιατί την πουλώ;

Αχ..μέρα μ’ ηλιο σαν κι αυτό, να την τρώει τ’ αφεντικό…

Tags: ,

12 comments

  1. Λούκας

    Έν παιζουνται τα άρθρα που γράφεις, και ο τρόπος που καταφέρνεις να αποτυπώσεις την πραγματικότητα όλων μας στο «χαρτί»…

    ΑπάντησηΑπάντηση
  2. φιλούιν μου αυτό λέγεται μισθωτή σκλαβιά!!!!!

    ας όψονται οι λοαρκασμοί τα δάνεια αέρα κουπανιστού κλπ κλπ

    πολλά παραστατικό κείμενο!!!!

    ΑπάντησηΑπάντηση
  3. Οι σκέψεις μας σε λόγια..μπράβο σου..

    ΑπάντησηΑπάντηση
  4. Εσηκώθηκε μου η τρίχα. Κάγκελο.

    «Πόσοι μισθοί εννα μου ξωφλήσουν τα καλοκαίρια που χάννω»…..

    ΑπάντησηΑπάντηση
  5. Άψογος! Πράγματι, μεγαλώνοντας αντί να οδηγούμε εμείς τη ζωή μας, μπαίνουμε μέσα σε ένα τρένο μαζί με μια φάουσα κόσμο και απλά βλέπουμεν την να περνά. Γινούμαστε θεατές σε ένα έργο που έπρεπε να είμαστε πρωταγωνιστές. Και η τιμή της ζωής μας; Στέγη, φαγητό και ένα καταραμένο υλικά αγαθά που στην ουσία εν χρειαζούμαστε και αν δεν εξέραμε την ύπαρξη τους εν θα ενοιώθαμε καν την ανάγκη τους.

    ΑπάντησηΑπάντηση
  6. Κάθομαι στη βεράντα, μεγάλη ησυχία, παρέα με το σκύλο. σε μια βεράντα στη Νέα Λήδρα. γεια σου γείτονα.

    ΑπάντησηΑπάντηση
  7. Πολλά ωραίο άρθρο, εύγε! Μπορείς να αναπληρώνεις αυτά που χάνεις τα σαββατοκυρίακα με κάποια δραστηριότητα (πχ ποδηλασία). όλοι τα ίδια περνούμε πάντως…

    ΑπάντησηΑπάντηση
  8. Το σύστημα που προστατεύει το αφεντικό επρονόησε τζιαι για τον πόνο σου. Διά σου δεκαπέντε τον χρόνον οφκαιρες για λλόου σου για να μεν φαλλάρεις τέλλεια τζιαι να κάμεις ζημιές. Άτε, τζι εκοντέψαν. Το επόμενο θα μας το γράψεις που κανένα νησί, είμαι σχεδόν σίουρος :)) Άλλωστε πως θα ξοθκιάσεις αυτά που σου έδωκεν το αφεντικό;

    Πάντως είτε που νησί, είτε ανακατωμένος μες τα σύρματα γράφε τζιαι αρέσκει μας να θκιαβάζουμε.

    ΑπάντησηΑπάντηση
  9. Τον τελευταίο τζιαρό άκουσα πολλά καλά λόγια για τον τρόπο που γράφω τζιαι εκτιμώ το.
    Εν θεωρώ τον εαυτό μου, ούτε συγγραφέα, ούτε οτιδήποτε κοντά σε τζείνο. Απλά αρέσκει μου να γράφω τζιαι αρέσκει μου που έσιει μερικούς αθρώπους που τους αρέσκει τζείνο που γράφω.
    Ξέρουν ποιοι εν τζείνοι που μου εδώκαν φτερά τζιαι δύναμη τζιαμέ που εσκέφτουμουν να σταματήσω.

    ΑπάντησηΑπάντηση
  10. Ρε φιλε respect!!
    Που τα πιο ωραία κείμενα που έγγραψες ποττέ τζιαι σίουρα τζίνο με την πιο όμορφη χρήση της γλώσσας!
    Τα σέβη μου…

    ΑπάντησηΑπάντηση
  11. magnifique ! mia glikia pikra… afto mas afise to keimeno sou.. Kai polli nostalgia gia osa zisame kai osa tha thelame na zisoume alla den.. Den einai polloi oi anthropoi pou antilamvanontai tin fisi giro tous, ton aera, ton ilio, to homa, to fos, ton katto stin polikatikia pou psahnei skia, opos ta sillamvaneis esi. Einai doro na mporeis na vlepeis kai na aisthanesai ola ta «gyro » sou.. Filia apo to londino ! ( Ego taizo tous skiourous kai ta pezounia kathe proi exo apo to parathiro mou.. – valle tziai esi llion nero stous kattous pou dipsoun mesto kamini tis lefkosias..)

    ΑπάντησηΑπάντηση
  12. Άψογο κείμενο, όμορφες εικόνες, συναίσθημα.
    …ανεκτίμητες-χαμένες μέρες…με ή χωρίς ήλιο.

    ΑπάντησηΑπάντηση

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *